ارش نراقیمقدمهدر ۱۸ دسامبر سال ۲۰۰۸، ”اعلامیۀ سازمان ملل در خصوص گرایش و هویت جنسی“ در مجمع عمومی سازمان ملل مطرح شد. هدف اصلی این اعلامیه نفی هرگونه تبعیض، خشونت، تعرّض، هتک حرمت و تعصب و پیشداوری منفی نسبت به انسانها بر مبنای هویت و گرایش جنسی آنها بود. شصتوهفت عضو سازمان ملل مفاد این اعلامیه را تأیید کردند، اما اعضای سازمان کنفرانس اسلامی و از جمله
ایران از جمله نخستین کشورهایی بودند که به مخالفت با مفاد این اعلامیه برخاستند. نمایندۀ کشور سوریه به نیابت از کشورهای عضو سازمان کنفرانس اسلامی و در مخالفت با مفاد آن اعلامیه ابراز نگرانی کرد که پارهای از کشورها با طرح این اعلامیه میکوشند ”بر گروه معینی از انسانها، برمبنای رفتارها و گرایشهای جنسیشان متمرکز شوند و در عین حال، از سختگیریها و تبعیضهایی که در همۀ نقاط دنیا بر مبنای بسیاری عوامل دیگر اعمال میشود، غفلت بورزند.“ او تصریح کرد که دو مفهوم ”هویت جنسی“ و ”گرایش جنسی“ هیچ مبنای حقوقی ندارد و نباید آنها را با مقولۀ حقوق بشر پیوند داد. مسائل مرتبط با گرایش و هویت جنسی از جمله امور داخلی کشورهاست و حل و فصل آنها را باید به دستگاههای قضایی خود آن کشورها سپرد. او در توجیه مخالفت خود با مفاد آن اعلامیه مشخصاً دو استدلال را مطرح کرد: نخست آنکه ”این ایده که پارهای رفتارها محصول عوامل ژنیتک است، به لحاظ علمی مردود شده است“ و دوم آنکه، ”این ’استفاده نامبارک‘ از مفهوم گرایش میتواند به نحوی تلقی شود که از حوزۀ علایق جنسی فرد فراتر برود و رفتارهای شنیعی همچون سوء استفاده جنسی از کودکان را هم مشروع و قانونی کند.“ او سرانجام نتیجه گرفت که این مسئله را باید به خود دولتهای عضو وانهاد تا ”بر مبنای اخلاقیات، [اقتضائات] اشنایی...
ادامه مطلبما را در سایت اشنایی دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 77 تاريخ: پنجشنبه 8 ارديبهشت 1401 ساعت: 11:43